Romanceless Sky

ซ่า....ซ่า.....เสียงฝนตก

ได้ยินไหม.......ชื่นใจจังเลย

ป่านนี้ต้นไม้คงดีใจกัน

ดูสิชูใบตั้งเหมือนรอคอยมานาน.........

ยิ้มน้อยน้อย สุขใจนิดนิด

นั่งอยู่ในบ้านหลังกระจิ๊ดริ๊ด

แล้วหลบละอองฝนเข้ามา

คอยดูว่า........ฝนมันเข้ามาทางไหนอีกน้า.........

เราถึงยังเปียกอยู่........

พลันย้อน........................แล้วผุดขึ้น......

....................................

ปิดตรงงั้นสิ

ช่ายช่ายบอกว่าให้ปิดตรงนั้น

ดูเด่ะฝนรั่วมาหมด

เดี๋ยวเรือก็ล่มพอดี

ไม่ต้องมาพูดตรงนั้นก็เหมือนกัน

โธ่...ทำเป็นว่า........

เออ เออ ได้ ได้.........

ครืน.....ครืน.........

มาแล้ว มาแล้ว พายุลูกใหม่กำลังมา

เตรียมพร้อม.......

อ้าก.........

เปรี้ยง.....เปรี้ยง.......

อ้าก........

โยกตัวกระแทกกันเหมือนโต้คลื่น......

อ้าก......อ้าก......

อย่ามาทางนี่เด่ะ เดี๋ยวเรือก็ล่ม.......

อ้าก......เอียงตัวไปทางขวาหมด

เฮ้ย.....อย่ามาทางนี้ เรือเอียงแล้ว.......

อ้าก......อ้าก.......

เปรียง...เปรี้ยง.......

อ้าก.....อ้าก......โยนตัวกระแทกกันอีกครั้ง.......

ตอนนี้เปียกกันหมด

โดนพายุใหญ่...............

ท่ามกลางเสียงซ่าของฝน..........

มีเสียงแว่วมาแต่ไกล.........

อยู่ไหน.....อยู่ไหน......

เฮ้ย........เสียงไกลไกล.......

อยู่ไหน......ออกมาเดี๋ยวนี้........

อยู่ไหน........ฝนตกไม่เห็นหรือไง..........

เดี๋ยวกลับบ้านจะตีซะนี่...........

เฮ้ย......อาม่ามา.........

แง้มแผ่นฝาไม้แอบดูแล้วรีบปิด

มองผ่านสายฝนใหญ่ไป

เห็นผู้หญิงตะโกนเรียกมาทางเรือเรา

แถมถือไม้ขัดหม้อมาด้วย........

ออกมาเดี๋ยวนี้.........

แล้วเรือเราก็แตก

กลาสีน้อยคอตก รู้ว่าต้องเจออะไร

เปิดฝาไม้ออกจากซุ้มปูนเล็กๆ ไม่เกินสองตารางเมตร สูงสักเมตรเศษๆได้ เหอะอัดเข้าไปได้เจ็ดแปดคน

เดินออกมาอย่างผู้พ่าย ท่ามกลางซากปรักหักพังของบ้านเก่าๆ ที่กำลังรื้อทิ้ง...........

เฮ่อ เศร้า...........

เศร้าที่สุดในชีวิต...........

จะมีใครเศร้ากว่าเราอีก..................โดยเฉพาะไม้ขัดหม้อ

ยืนอยู่บนฐานเหตุผลมาตลอดชีวิต ไม่นึกไม่คิดมาก่อนว่าจะเป็นปมด้อยให้ต้องยอมรับ เคยได้แต่วิจารณ์ให้ผู้คนคับนับมาเรื่อย แต่เริ่มมาเฉื่อยเมื่อปลาย

เพราะที่เราขยายความไป สิบปีแล้วกระไรมิมีอะไรเปลี่ยนแปลง นึกผิวผิวก็ดูเหมือนเราเก่ง เฉกเช่นมิมีใครต้านทาน แต่ดูอีกสักชั่วยาม.......

ถ้าแน่จริง.........โลก........คงเปลี่ยนตามใจเรา

ใช่.....ไม่มีอะไรเปลี่ยน

แน่ใจหรือ........ที่เพียรบอกตัวเองว่า........ใช่..........

อืม....ลองทบทวนดูใหม่ เหตุกระไรไม่เปลี่ยนแปลง......

เดินเดินไป.....สะดุดกระป๋อง

โลกของอารมณ์จินตนาการเข้า ดูดูไม่เป็นเลา จับทีไรเหลวทุกมี ทำไรไม่มีแผน เดี๋ยวทำโน่นเดี๋ยวทำนี่ ทะเลาะกันทุกวิธี เหมือนชีวีเดินสวนทาง..........

เอ.......บางคำทำเราอึ้ง...........

ลองหยุดคิดคนึง.........

เขาอาจ........ใช่

ลองคิดเล่นเล่นว่าเราผิดไป ทุกเรื่องราวที่เคยทำ เผื่อได้อะไรใหม่ ทางแจ่มใสเฉิดฉายฉัน

พลัน........พรึบ.......อัศจรรย์........โลกสร้างสรรค์อยู่ในตัว

โอ.........วินัยที่ไร้ศิลปะ มิอาจทำให้เราสู่ปลายฝัน มีแค่ฐานไปไม่ได้เหมือนกัน ไม่มียอดเหมือนไม่มีตา เลยเดินกลับไปใหม่ บอกว่าใช่ฉันไร้ฝัน เอาว่าถ้าอยากเป็นเหมือนเธอละกัน คนอย่างฉันควรเช่นไร.........

น่าทึ่ง......เมื่อยอมก้มหัวให้

โลกก็ใสใจสว่าง ตอบมาว่าฉันก็ไม่อาจไปตามฝันได้เหมือนกัน

เอ.....ยังไง......เมื่อสองโลกกลายเป็นหนึ่ง

เลยมารวมนั่งนึกว่าทำไม ช่วยกันหาเหตุไป อะไรเป็น.....ต้นสายปลายทาง

เธอบอกฉันว่าเธอก็เป็นเหมือนกัน.....

เหรอ......

ไม่อาจไปสู่ฝัน มีแต่ยอด........แต่.......พร้อมเปลี่ยนแปลง

เดี๋ยวเปลี่ยนเดี๋ยวก็เปลี่ยน น่ารำคาญอยู่เหมือนกัน เหลวเปล๋วไม่เป็นชิ้นไม่เป็นอัน มีแต่ฝันที่มากมาย คนอื่นใครใครชอบ เขาคอยบอกสวยงามหลาย แต่เขาไม่รู้หรอกนาย ว่าที่จริง......ไม่เคยเสร็จสักกะที

เอาไงหล่ะทีนี้........มานี่สินั่งคุยกัน

เอาว่าเธอกับฉันอยู่รวมกันจะเข้าที ฉันพร้อมจะเป็นฐาน ส่วนเธองามตามวิถี ต่อยอดฉันอีกที เป็นสามเหลี่ยมดูงดงาม

เห็นไหม....เราใกล้ถึงฝันแล้ว เพียงแค่เรายอมรับในสิ่งที่ไม่เหมือนกัน อยู่ร่วมกันคงสวยงาม ส่วนฉันจะคอยเพิ่มจินตนาการและความฝัน

อย่าหัวเราะฉันแล้วกัน มือพัลวันน่าอับอาย

ดีดี.......ฉันเองก็จะฝืน พยายามยืนแข็งใจบ้าง ยังไงคอยช่วยตาม ตบเบาเบาให้เข้าทาง

ได้ได้......แล้วสองสหายก็เดินไปตามฝันพร้อมพร้อมกัน

ไงสาวน้อย

ไหนมานั่งคอยชมจันทร์

ขอพี่นั่งเป็นเพื่อนกัน

ชมสวรรค์ครรลาลัย

อืม.....เสียงเธอ......อืมช่างรุ่มร้อน

เหมือนคอยบอกเตือนว่าตอนนี้....ฤดูไหน

ไม่เอาได้ไหม

มันร้อนเกินไป

หาอะไรอะไรเย็นใส่ใจดีไหมเธอ

อืม.....ดูนั่นสิพระจันทร์

ยิ้มครึ่งอันแสงนวลฉาย

ยังคงทอประกาย

ในคืนเดือนร้อนที่ผู้คนหมองมัว

จะร้อน...รึหนาว.....เศร้าโศก

พระจันทร์ไม่เคยโยกรอยยิ้มไปไหน

คงมีแต่หลับตาพริ้มยิ้มมากมาย

ให้ชาวโลกได้ชื่นใจ........แม้เพียงเล็กน้อย.....ท่ามกลางความทุกข์หมองมัว.........

พระจันทร์

น้องเอ๋ย...พี่ไม่เคยเห็นใครเขา

มองด้านมืดแล้วเอา

ความเศร้าเป็นกำลังใจ

ดูสิ...ดูสิ ด้านใสนวลสว่าง

ชมความงามรอยยิ้มนั่น

เห็นไหมกำลังใจนับอนันต์

เกิดขึ้นพลันเพราะรอยนั้นมิเคยเบลอ

ฉันรู้ว่าความจริงบนโลกมากหลาย

แต่ยิ้มให้สบายเถอะนะ...น้องพี่

ยิ้มทุกวันหล่ะสิ....ดี

อย่างน้อยเราก็จะบอกโลกนี้ว่า...........ฉันจะเป็นกำลังใจ