Romanceless Sky

ข้านั่งหลับใหลท่ามกลางหิมะขาว

แสงขาวขาวพราวเงินยวงเงียบเชียบ

อืม........

หวีดหวิว......เสียงลมผ่าน.......เนิ่นนาน

อืม........

พลันตื่นลืมเนตร........

เสียงเพรียกไพเราะเรียกหา

เสนาะโสตจริง........

เรียกเสียงแว่วจากแดนไกล

ช่างหอมวิไลอะไรเช่นนี้

อืม.........

เงยหน้าน้อยน้อย หลับตาอย่างสุขใจ.........

สูดลมหายใจเข้าไปช้าช้า

อืม.........

ช่างหอมหวานเหลือเกิน

หอมหวาน.........

กลิ่นความดี.........ช่างหอมหวาน

ขยับขยับ......กางปีกสยาย........

เอื้อมเด็ดขนปีกยาวราวทองคำ.....ขาว

อืม.........อืม.........

แม้จะอยู่แดนไกล

แม้จะไร้ใครเห็น

อืม.........

เอาหล่ะนะ.......

ข้าจะจารจดทุกอักษร

ด้วยลมหายใจที่หอมหวาน

ซาบซ่านถึงความดีที่แสนไกล

หอมหวาน......

ขีดเขียนแผ่นผิวบนภูผา

ให้น้ำแข็งกระเซ็นเป็นธาราไหลเอื่อยไป

ให้ความเย็นเขยื้อนกลบทุกดวงใจ

ให้ใครใครมีสุขทุกวันคืน

แม้อักษรจะยิ่งใหญ่

แต่เทียบกับหัวใจของเจ้าแล้ว

ก็ยังคง........ไม่ได้แค่เสี้ยวที่สิบหกของธุลี

อืม......... สูดลมหายใจเข้าช้าช้า

หอมหวาน.........เหลือเกิน........

หมื่นร้อยตัวถ้อยวลี

วิ่งเร็วจี๋คลื่นสมอง

ร้อนฉ่าซ่าซ่าเหมือนแบกคอน

เฮ่อ.....เดินพักผ่อนเสียบ้าง....เป็นไร

จากสามหมุนลงสอง........

อื๊อ......

อืม.......

ยิ้ม....

สลายความร้อน....หึหึ.....ยิ้ม....

อยู่ไหนน้า....

จากสองลงหนึ่ง........

เอ๋........

อานั่น........แล้วก้อนั่น......

โอ......นั่นอีก...นั่น...

โอ เต็มเลย.......

โอเจ้าดอกจำปี

สีขาวรับแสงสุรีย์เต็มต้น

กลิ่นชวนระคน

ไม่ให้ข้าคนนี้ต้องบ่นหมุนไปหาไหน

โอ้......กลิ่นหอมยอกย้อน

ต้องคอยซอนแซะ....แนะ.....อยู่ไหน

ที่แท้ก็บนยอดเต็มต้นไง

เอ....แต่จะทำอย่างไรจะได้ชม

อืม.......ขยับข้างซ้าย ละม้ายเกือบถึง......

ฮั่นแน่ ทางขวาดีกว่ามั๊ง......

ว้า....ตัวตึงตึง....

ก็ไม่ถึงอีกเช่นเคย

อืม......โอเค.....

ได้.......

เจ้าจงหอมหวานเมื่ออยู่บนยอด

จะไม่เก็บมากอดให้เสียหาย

คนอื่นอื่นจะได้ชมสบายสบาย

ไม่มีใครได้แตะต้องพอพอกัน

ยิ้ม.......สูดหายใจลึกลึก......

ให้ความหอมหวานตรึกอยู่ที่ใจ.......

โอ......ใจเริ่มละเอียดแล้วใจ

ไม่เป็นไรขอแค่ชมเท่านั้นพอ......